Hoofdstuk 4

De levenscyclus van een planeet.

Al eeuwenlang zijn mensen op zoek naar waar ze vandaan komen. Ze zochten het eerst in goden die de verklaring moest geven. Later kwamen er godsdiensten die het verlossende woord zouden geven. Voor een steeds groter deel van de mensheid is wetenschap een bron van inspiratie en laten het geloof voor wat het is. Eén punt waar geen bevredigend antwoordt op kwam is waar alles om ons heen vandaan komt. Zo hier de levenscyclus van een planeet volgens Natuurkunde versie 2.0.

Zoals in voorgaande hoofdstuk is besproken, is de laatste vorm van energie ‘massa”. Wanneer we de kosmos bestuderen komen we er al snel achter dat de hoeveelheid sterren niet te tellen zijn. Er moeten dan ook heel veel potentiële nieuwe sterren ontstaan. Maar hoe groeit iets wat maar zo groot is als een zandkorrel uit tot een ster. De sleutel is tijd. Er was heel veel tijd nodig voordat de eerste ster ontbrande. Maar wat is dan die ster?

In tegenstelling van de oerknal theorie geloof ik in energie die zou zijn ontstaan in het electromagnetische vlak. Grote bliksem ontladingen zouden dan de eerste massa bevattende elementen door de ruimte hebben geschoten. In de reis door de ruimte is er altijd spraken van een vorm van energie. Na ontelbare jaren en de zandkorrel grote stukje massa uitgegroeid tot een meteoriet.

Het slagen dat een meteoriet uitgroei tot een nieuwe planeet is niet groot. Alleen in ons zonnestelsel doorkruisen meerdere meteorieten en passeren de aarde. Toen we deze met telescopen waarnamen zagen we dat achter de meteoriet een staart zat van vermoedelijk bevroren gas. De vraag was toen gelijk, waar komt dat vandaan. Nu weten we dat de meteoriet groeit maar dat de zwarte kracht onvoldoende is om alle materiaal vast te houden. Door zijn hoge snelheid en de tijd die hij heeft, zal hij groter worden. Net als de aarde ontstaat er een elektrische stroom die zijn weg door en om het materiaal zoekt. Komt hij in een baan terecht dat hij nooit ergens tegenaan komt. Pas dan heeft hij een overleving kans om zo groot te worden, dat er zwaartekracht en een magnetische veld zou ontstaan, "net zo als hier op aarde". Hoe lang dit proces zou duren is mij niet bekend. Het moet wel lang zijn zeker als je er vanuit gaat dat het heelal met niets is begonnen. Maar kijk om je heen; het was mogelijk.

Maar planeten blijven groeien. Eigenlijk is massa opgeslagen energie. Water, zuurstof, stikstof enz. ontstaan mogelijk altijd en overal. De zwaarte kracht zal een invloed hebben op de samenstelling. Als de energie die opgeslagen is als massa, weer vrij komt spreken we ever een ster of zon.

In ons zonnestelsel hebben de verschillende planeten een andere leeftijd. Ooit zal de grootste planeet als eerste zo groot zijn dat deze bijna niet meer verplaatst. Als een tikkende tijdbom wacht hij totdat hij door kernsplitsing tot ontbranding komt. De energie komt weer vrij en een nieuwe zon is geboren.

Verschillende stoffen op aarde. Wetende hoe het werkt, is er nog heel veel onderzoek nodig. Waarom is er op bepaalde delen van de aarde veel meer van het zelfde als op andere punten. Mogelijk is de stroom de oorzaak dat ijzer of goud werd gevormd. Door met een ander oog naar de aarde te kijken kunnen we een kaart maken en voorspellen waar de stromen het hoogst zijn of juist niet. Net aan de hand van de grondstoffen die we willen ontginnen. Met deze kennis zal er veel gerichter gezocht gaan worden en nieuwe bronnen zouden gevonden kummen worden. We zouden de energie gaan gebruiken, maar daarover meer in hoofdstuk 7.